F.A.M.A JUBILATKA OD MALUCHA DO SENIORA



PL |  EN

CARMINA BURANA NA ZAKOŃCZENIE SEZONU

Jeden z najczęściej nagrywanych utworów – Carmina Burana Carla Orffa (1895-1982) zamknął w niedzielę 8 czerwca 69. sezon Filharmonii Śląskiej, choć przed wakacjami jeszcze kilka koncertów się odbędzie.

Wszystko, co napisałem do tej pory, można zniszczyć. Moje dzieła zebrane zaczynają się od Carmina Burana – napisał ich twórca do wydawcy Schotta. Ukończone w 1936 roku dzieło po raz pierwszy wykonano rok później podczas festiwalu we Frankfurcie nad Menem. Przyniosło Carlowi Orffowi ogromny sukces, choć początkowo było potępiane przez niemieckich krytyków jako dzieło „zdegenerowane”. Później naziści uznali, że składa hołd wczesnemu przejawowi „kultury aryjskiej”. Po wojnie stawało się coraz bardziej popularne i w latach 60. stało się już częścią międzynarodowego repertuaru muzyki klasycznej.
Carmina Burana to jeden z częściej nagrywanych utworów. Sprzedaje się świetnie, czego dowodem była wypełniona sala i brak biletów od ponad dwóch tygodni. Słuchaczy zachwyciła i tym razem sugestywna, natarczywa jego rytmika, ubóstwo melodyczne, uporczywe ostinata czyli wielokrotnie powtarzane w jednym z głosów struktury melodyczne lub harmoniczne, modalna często harmonia czy oszczędne użycie kontrapunktu. Teksty tej scenicznej kantaty zostały zaczerpnięte z XII-wiecznego zbioru łacińskich i staroniemieckich tekstów o tematyce świeckiej, m.in. biesiadnej, odnalezionych w 1803 roku niedaleko Monachium, w opactwie benedyktyńskim Benediktbeuern. Były dziełami goliardów – wędrownych poetów, wywodzących się z braci żakowskiej czy ze stanu duchownego. W większości to anonimy, ale są wśród nich i pieśni znanych autorów, jak Piotr z Blois czy Walter z Châtillon.
Utwór składa się z 25 epizodów zawartych w 3 częściach, które jak klamra spina chór O Fortuno. Wiosna opowiada o budzeniu się wiosny w przyrodzie, co rodzi tęsknotę za miłością. Druga część W gospodzie głosi przyjemność życia i kończy się hymnem do Bachusa. Ostatnia – Cour d’Amour jest pochwałą bogini miłości Wenus. Muzyka podkreśla pogański i zmysłowy charakter tekstu, lirykę miłosną i żartobliwy ton poezji. Nadrzędnym czynnikiem formotwórczym każdej z części jest rytm, ale zwraca też uwagę zróżnicowanie melodyczne prosto zharmonizowanych partii wokalnych. W orkiestrze rozbudowano grupę instrumentów perkusyjnych, grają m.in. dzwony rurowe, tamburyn, czelesta, dzwonki, terkotka, janczary. Poważną rolę pełnią chóry, wśród solistów (sopran, tenor, baryton) szczególnie trudną partię ma baryton, który wielokrotnie śpiewa na granicy falsetu tenora.

 


8 czerwca 2014, niedziela godz. 17 A
Sala koncertowa im. Karola Stryji, Filharmonia Śląska
Zakończenie sezonu pod mistrzowską batutą
Orkiestra Symfoniczna Filharmonii Śląskiej
Chór Filharmonii Śląskiej
Chór dziecięcy Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Muzycznej I st. im S. Moniuszki
Mirosław Jacek Błaszczyk – dyrygent
Agnieszka Bochenek-Osiecka – sopran
Edward Kulczyk – tenor
Michał Schoppa – baryton
Jarosław Wolanin – przygotowanie chóru
Iga Eckert – przygotowanie chóru dziecięcego
W programie:
Carl Orff – Carmina Burana

 

Projekt "Rozbudowa Filharmonii Śląskiej w Katowicach" współfinansowany z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Priorytetu XI Kultura i Dziedzictwo Kulturowe, Działania 11.2 -Rozwój oraz poprawa stanu infrastruktury kultury o znaczeniu ponadregionalnym Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko na lata 2007-2013.

NEWSLETTER

Chcesz być powiadamiany o nowościach ?
Zamów newsletter: